LandNederlandReisblogsReisgidsWaddeneilandenWandelen

Roodkapje en de verdwenen dorpjes

Wadlopen op Ameland

Vandaag gaan we wadlopen op Ameland, Raf en ik samen. Geen idee of hij het gaat volhouden, maar we starten in ieder geval. Je kunt tenslotte niet vroeg genoeg beginnen met een beetje natuureducatie. Schoeisel is verplicht, maar Raf heeft alleen zijn nieuwe gympen mee, dus we binden er plastic zakken omheen. Een koddig gezicht en super onhandig, blijkt als de zakjes binnen vijf minuten al vol water staan.

Spagetti

Onze gids Jan neemt ons mee het Wad op. We ontmoeten al snel de kleinste bewoner van het Wad, het wadslakje. Een minuscuul beestje op de hand van Jan. We zien lamsoor, een prachtig paars plantje midden in het slik en zand. En Jan graaft wadwormen op. Deze beestjes zijn de makers van die ontelbare hoopjes zandspaghetti die overal liggen. Ze eten het zand en poepen het gefilterd weer uit. En als er gevaar dreigt, dan laten ze het doorzichtige gedeelte van hun staart gewoon vallen en kruipen snel weer weg in de bodem. En gevaar dreigt er, want de wadworm wordt gegeten door de wadeend, door vissen en door vogels. Bijvoorbeeld door die scholeksters die een eindje verderop met de snavel in dezelfde richting naar het Wad staat te turen. Allemaal met hun kop in de wind, want zo worden hun veren mooi gladgestreken.

Sier en Oerd

Raf neemt alles in zich op en kuiert op zijn gemakje met de groep mee. “Waarom is hier geen stoep, mam?” Hij is zwaar belast met de herhaalde waarschuwing dat we altijd op de stoep moeten lopen. Als Jan iets laat zien of gaat vertellen, staat Raf met zijn neus vooraan. Het verhaal over de twee verdwenen dorpjes slaat enorm bij hem aan: “250 jaar geleden waren er zes dorpen op Ameland, nu nog vier. Helemaal in het uiterste oosten was vroeger het dorpje Oerd en aan de westkant woonde men in het dorpje Sier. Maar de zee geeft en neemt. Van lieverlee verdwenen Sier en Oerd in zee, door de niet aflatende stroming tussen de Noord- en de Waddenzee.”

Wadlopen op Ameland

Moe

Dan is Raf moe en we moeten nog drie kwartier. Ik bespaar iedereen een boel ellende door met Raf op mijn rug alvast terug te lopen. Hij vraagt nog eens geïnteresseerd door naar de verdwenen dorpjes. ’s Avonds in bed verzinnen we, als altijd, een sprookje. Het moet van Raf dit keer gaan over Roodkapje, de verdwenen dorpjes en een lieve wolf. “En zo kwam het dat de lieve wolf, net voordat de zee het dorpje Sier wegspoelde, oma redde uit haar huisje en haar weer veilig bij Roodkapje bracht die wachtte onder de vuurtoren. En ze leefden nog lang en gelukkig.”

Deze Waddenwandeling was onderdeel van onze Waddenfietstocht van Texel naar Schiermonnikoog in de zomer van 2016 en werd mede mogelijk gemaakt door VVV Friesland en www.merkfryslan.nl

Tags: