BergenLandOostenrijkReisblogsReisgidsWintersporten

Skiles voor de allerkleinsten

skiles voor de allerkleinsten

Hij tilt zijn eigen monsterski’s naar de zilveren gondel van de Komperdellbahn in skigebied Serfaus-Fiss-Ladis. “Ik ga naar de skiles,” zegt Raf vol bravoure. Dat de man in de gondel alleen Duits spreekt, deert hem niet. Hij heeft ook geen idee wat hem te wachten staat, maar het zal wel leuk zijn! Als we op de Kinderschneealm aankomen, wordt hij een beetje stil. Overal liggen skiparcourtjes klaar en Murmli, de mascotte van Serfaus, lacht ons van alle kanten tegemoet. Raf wordt in de skiklas voor mini-Murmli’s van 3 tot 4 jaar ingedeeld, de skiles voor de allerkleinsten. Zijn leraar is meester Patrick, een Oostenrijker die van zijn Nederlandse leerlingen ziemlich gut Nederlands heeft geleerd.

Gemengde gevoelens

“Je eet samen met de andere kindjes en wij komen je vanmiddag weer ophalen. Veel plezier!” Met gemengde gevoelens laat ik hem achter. Natuurlijk hadden Gijs en ik hier discussie over, want ik wilde met Raf lunchen en Gijs (die skileraar is en weet dat ouders op en rond de kinderweide echt funest zijn) wil hem de hele dag daar laten. Ik ga pas ’s ochtends bij het ontbijt overstag als we met Arjan en Renske praten, een Nederlands stel uit ons hotel, dat vorig jaar dezelfde fout maakte. “Ik snap je gevoel,” zegt vader Arjan, “maar wij kregen Elin ’s middags met geen stok weer naar de les.” Dus Gijs en ik vertrekken voor een hele dag samen skiën en het moet gezegd, dat is ook best een luxe.

Apetrots

“Ik heb leren remmen, mam, kijk eens!” Hij glijdt het parcours af en maakt aan het einde een kleine flug. Daar sta je dan toch echt apetrots naar je kind te kijken, alle ouders zijn hetzelfde. Tevreden nemen we de gondel naar beneden, morgen weer zo’n fijne dag! Maar de volgende dag denkt Raf er heel anders over. Hij weet nu wat hem te wachten staat en huilt als we weggaan. Dat is naar, maar ik weet ook dat het binnen vijf minuten over is als we weg zijn. Dus wij starten een lange dagtocht naar de Masnerkopf op 2828 meter. Prachtige uitzichten hebben we vanaf daar. Wat zijn de bergen toch machtig! Als we Raf ophalen om half vier staat hij te zingen op de loopband, dus vandaag is het toch goed gegaan. “Als ik steeds ga liggen, moet ik naar een andere leraar,” zegt hij wijs.

Gummiberen

De volgende dag is alweer onze laatste en Raf gaat alleen in de ochtend naar de les. Weer is het afscheid lastig, maar Patrick trekt zijn trukendoos open. Daarin zitten leuke attributen voor bij het skiën, zoals een stuurtje, en natuurlijk gummiberen… Vanochtend leert Raf een beetje bochtjes draaien en doet hij weer remoefeningen. Dapper draait hij zijn rondjes, zie ik van een afstandje, terwijl Gijs even een zwarte piste afknalt. Voor de lunch halen we Raf op en glijden nog even de familiepiste af met z’n drieën, Raf tussen Gijs’ zijn benen. In de gondel neemt hij met moeite afscheid van zijn ski’s. En ook wij kijken terug op de afgelopen dagen: “Bis zum nächsten Mal, Serfaus-Fiss-Ladis, wir haben viel Spaβ gehabt!”

 

Bron: op uitnodiging van Serfaus-Fiss-Ladis gingen Raf, Gijs en ik eens kijken of dit gebied inderdaad zo kindvriendelijk als het belooft. Onze ervaringen zijn te lezen op deze website, NextDestination.nl en in het Dagblad van het Noorden.

Tags: