BergenLandOostenrijkReisblogsReisgidsWintersporten

Skiën in Serfaus-Fiss-Ladis

Finne zit al lachend in z’n stoel als we in alle vroegte bij opa en oma uit Groningen weggaan. Ik moet even slikken, want dit is de eerste keer dat ik hem zo lang niet zie. Raf en ik gaan vandaag namelijk op wintersport naar Oostenrijk, waar Gijs al een week zit. We gaan drie dagen skiën in familieskigebied Serfaus-Fiss-Ladis.

We besluiten Finne in Nederland te laten, al had hij in Serfaus-Fiss-Ladis ook prima naar de dagopvang gekund. Maar zo is het ook leuk voor opa en oma. Dus reden wij naar Groningen om Finne te brengen. Daarna is het alleen Raf en ik, van Groningen, via Schiphol, naar Innsbruck in Oostenrijk. Vandaar nog verder met een shuttle naar Serfaus-Fiss-Ladis. Het is heerlijk om met één kind te reizen. Onverdeelde aandacht voor Raf én een missie: vandaag geen filmpjes, maar ander vermaak tijdens de reis.

Raf is enthousiast en slurpt alles wat hij ziet op. De busreis in het donker en de treinreis door besneeuwde velden. Bij Assen krijg ik het ineens benauwd, ik ben in een stiltecoupe ingestapt… Met een driejarige die ruim twee uur moet zitten… En het is te vol om met de tassen nog te verplaatsen. Maar de combinatie voorleesboekjes, tekenen en naar buiten kijken houdt hem vrij zoet. Als we Amsterdam binnenrijden, krijgen we complimenten van een medereizigster: “Wat een lief kind heb je.”

Ook op Schiphol gaat het super. Als de zware tas is ingecheckt, heb ik mijn handen vrij voor tikkertje, verstoppertje en om klimpaal te zijn. Pas in het vliegtuig haalt hij zijn eerste boevenstreekje uit. Raf heeft op de knop voor assistentie gedrukt, terwijl hij heel goed weet wat dit inhoudt. “Kijk mama, het rode lampje brandt.” Ik zie de stewardess al aankomen. Raf wil ‘m snel uitdoen, maar ik verbied het hem. “Je gaat maar even je excuses aanbieden aan die mevrouw.” Schoorvoetend en onder de indruk van de strenge blik van de stewardess zegt hij sorry en laat het knopje verder met rust.

Daar zien we de hoge bergen rond het vliegveld van Innsbruck! Wat is dit toch een prachtige entree. In de shuttle naar Serfaus knappen we allebei een uiltje. En als Raf zich vergaapt aan het grote aquarium in hotel Castel, staat Gijs ineens achter ons. “Papa!” Na het installeren lopen we gelijk door het dorp naar de skiverhuur. Beter vandaag alles regelen, zodat we morgen gelijk kunnen skiën.

De jongens en meiden van de Patscheider skiverhuur maken hun slogan ‘We make people happy’ meer dan waar. Snelle service, aardige en deskundige mensen en niets is hen teveel. Raf wordt als een serieuze, stoere skiër behandeld en dat vindt hij natuurlijk geweldig. Hij krijgt kleurrijke schoenen en ski’s met monsters erop aangemeten en daar is hij zo trots op, dat hij ze huilend achterlaat in het depot onderaan de gondel. Dan zit het georganiseer erop. Het was een soepele dag, zonder filmpjes ter afleiding! Als Raf in bed ligt vraag ik aan hem: “Heb je vandaag nog aan Finne gedacht?” Hij kijkt me verbaasd aan. “Nee. Dat doe ik een andere keer weer.”

Bron: op uitnodiging van Serfaus-Fiss-Ladis gingen Raf, Gijs en ik eens kijken of dit gebied inderdaad zo kindvriendelijk als het belooft. Onze ervaringen zijn te lezen op deze website, NextDestination.nl en in het Dagblad van het Noorden.

Tags: