BergenLandMarokkoMet de camperReisblogsReisgidsStrandSurfen

Reizen als destiny

Reizen als destiny

“Wat maken jullie mooie foto’s! En die vlogs, zo leuk!” “Het moet echt een geweldige reis zijn geweest.” Deze reacties heb ik veel gehoord sinds we terug zijn uit Marokko en zetten me aan het denken. Want de reis was inderdaad geweldig, maar het was niet vier weken lang alleen maar leuk. Reizen met twee kleine kinderen is ook heel vermoeiend en als je dan zelf ook nog allerlei wensen hebt, is de puzzel soms lastig te maken.

Gestresste moeder

Ik merkte in Marokko dat ten eerste ikzelf niet zo relaxed was. Een nieuw land, vreemde omgeving, ander risico’s die ik voor de kinderen niet zo goed kan inschatten, overal afgronden en straathonden, en dan nog de zee en zwembaden. Dat, in combinatie met een ongeduldige Raf, is niet zo best. Raf is bijna vier en wil alles zien, voelen, meemaken en kent natuurlijk de gevaren niet. Dus ik zat er flink bovenop en bleef maar corrigeren en opletten. Veel meer dan thuis en dat is hij niet gewend. Hij reageerde daar best heftig op. En dat trok ik dan weer niet.

Peuterpubertijd

Reizen als destinyLos van mijn eigen ietwat overdreven input, zit Raf nu ook wel echt in de peuterpubertijd, dus hij hield in Marokko spontaan op met eten, trok overal zijn schoenen uit en wilde ze niet meer aan, wilde niet douchen, klikte zichzelf onderweg regelmatig los uit zijn autostoel en wist blind de claxon van de camper te vinden, ook al hadden we al tien keer gevraagd of hij dat niet wilde doen. Een goed gesprek of boos worden, het zette beide niet zoveel zoden aan de dijk.

Surfen is a way of life

Reizen als destiny

Gijs is een gepassioneerde surfer en surft het liefst daar waar de golven het beste zijn, met de juiste timing en niet teveel andere surfers in het water. Maar dat laat zich slecht voorspellen, dus als we afspraken dat hij op een bepaald tijdstip met iemand zou surfen, kon het zomaar zijn dat hij teleurgesteld terugkwam, omdat er geen goede surf was. En dat de afspraak verplaatst kon worden naar een ander tijdstip die dag. En dát is niet altijd te combineren met een gezin op reis. Want, ‘neemt ‘ie dan weer de auto mee? Zit ik dan weer met de kids?’ Nou, je raadt al dat hier wel eens over gebakkeleid is.

Nachtbraken

Reizen als destiny

Finne was eigenlijk het meest zoet van ons allemaal. Overdag het zonnetje in huis, geduldig, sliep braaf op het strand als de rest van de familie ging surfen en at vrijwel altijd zijn bordje leeg. Toch deed hij een duit in het ongemakkenzakje, want ’s nachts… besloot hij niet meer door te slapen. Waarschijnlijk te onwennig, al die veranderingen op reis. En omdat een huilende baby ’s nachts echt killing is, ging ik toch maar weer voeden. Aan het einde van de reis werd hij steevast tweemaal ’s nachts wakker. Daar zat ik dan weer, in mijn warme onesie, for silence-sake, en dacht: “In januari ga je op rantsoen!”

Balanceren

Inmiddels zitten we in het nieuwe jaar. Finne slaapt al lang weer door ’s nachts, Raf is relaxter, ik haal weer gewoon adem en Gijs hoeft hier niet elke dag te surfen, haha, dus nu is het  evenwicht makkelijker te vinden. De foto’s zijn inderdaad mooi. De reis was mooi. Het proces dat we met z’n vieren doormaken is ook mooi. In dat reizen ligt namelijk wel een beetje onze destiny. We reizen allebei graag en willen het dolgraag meegeven aan de kinderen. Want wat een ervaringen, wat een wereldwijsheid en wat een avonturen beleven we! Daarvoor willen we best een beetje op de blaren zitten.

Tags: