LandMarokkoReisblogsReisgidsZonder kinderen

HamMAM

Tijdens onze reis door Marokko dacht ik lange tijd: “Wat jammer dat ik niet in contact kom met Marokkaanse vrouwen.” Want niet alleen spreek ik geen Arabisch en maar matig Frans, ze zijn ook niet zo toegankelijk en op sommige plekken vrijwel niet op straat. Vandaag veranderde dat perspectief. Ik ging in Sidi Ifni naar de hammam. Weliswaar als toeristische activiteit geboekt via ons hostel, maar het was een echt lokaal ritueel, geen opsmuk of commercie, gewoon midden tussen de Marokkaanse vrouwen. Allemaal in een slipje. Gelijker dan op dat moment gaat het deze reis niet meer worden.

Mozaïek van kapotte tegeltjes

Khadija, die in het hostel werkt, neemt me mee naar de hammam, midden in de wijk. In haar hand een paar emmers met schrobbers en potjes zeep. Door een gordijntje gaan we het badhuis in. Donkere ruimte, veel muren, het licht valt alleen binnen door een paar gaten tegen het plafond aan. Een willekeurige mozaïek van tegeltjes op de muur, kapot en minder kapot. Twee vrouwen in de kleedkamer, ze kijken niet op van mijn verschijning. Khadija gebaart me alles uit te doen. Ik heb geen gene, dat heeft geloof ik niemand hier.

Door een paar gangetjes lopen we naar de badruimte. Warmte, stoom, zonlicht door drie raampjes in het dak. Een heet waterbak en een koud waterbak in de hoek en een betonnen vloer, that’s it. De emmers worden gevuld met een routine waaruit blijkt dat zij dit gewoon is. Een emmer heet, een emmer lauw, een emmer voor de vloer, spoelbakjes en schrobbers. Alles staat in een mum van tijd klaar. Ik moet me eerst wassen met een soort groene zeep, dan spoelen.

Schrobben tot alle vuil er af is

Daarna begint het echt. Ik word met een scrubhandschoen van top tot teen geboend. Maar dan echt, niet zo lafjes als ik thuis doe met een washandje. Rolletjes vuil komen van mijn lijf. Ik wil me verontschuldigen, maar mijn Frans schiet te kort. Daarna weer spoelen. Dan geeft ze me een potje gemalen koffie. Scrubben moet ik. Overal. Als ik alles heb gehad, moet ik het beter doen.  Er komen meer vrouwen binnen. Arabische klanken vullen de ruimte samen met de stoom. Ook een moeder met een vierjarig jongetje. Hij ondergaat de wasbeurt gedwee. Ik denk aan Raf, hij zou echt gillen als een mager speenvarken als ik hem zo zou schrobben. Na de koffiescrub weer spoelen en inzepen, nu met een geurige zeep. Weer spoelen, uit een andere emmer. Ik weet een aantal dingen te vragen over de hammam. De vrouwen gaan overdag tot 17 uur. Ze gaan één keer per week. Ze boenen elkaars rug, kletsen, lachen, hebben het gezellig. Vanaf 18 uur is het badtijd voor de mannen.

Geen geschikte mannen

Ik vraag Khadija of ze kinderen heeft. Ze lacht en vertaalt het gelijk in het Arabisch voor de anderen. Een hoop gegiechel. Nee, ze is niet getrouwd, want in Sidi Ifni zijn geen geschikte mannen. Daar zijn ze het allemaal over eens. Anderhalf uur duurt deze ingewijde behandeling. Ik voel me heerlijk schoon en ben dankbaar voor dit ritueel. Als ik me tot slot ook nog helemaal met Arganolie mag insmeren is mijn Arabische ervaring compleet. Glanzend van buiten en stralend van binnen loop ik na afloop de straatjes van Sidi Ifni door en kijk met een compleet andere blik naar de mannen in de straat. Duidelijk geen huwbaar materiaal.

Tags: