LandMet de camperReisblogsReisgidsSpanjeStrandSurfen

Met baby en camper naar Spanje

We schrijven september 2013. Als laatste slepen we het autobedje naar beneden. De baby erin, we zijn klaar voor vertrek. Koelbox vol, surfplanken op het dak en geen idee wat we allemaal zijn vergeten. We gaan het gewoon echt doen, op reis met de camper en onze baby van vijf maanden oud. Op zijn geboortekaart hadden we al geschreven dat we avonturen gingen beleven. En het eerste avontuur gaat nu beginnen!

Dagenlang heeft Gijs geklust aan het ombouwen van onze bestelbus naar camper. We kennen ineens heel wat buren, die allemaal een kijkje kwamen nemen tijdens de ombouw. “Waar gaat de baby slapen?”, was een veel gestelde vraag. “In het gehuurde autobedje, die past precies op de voorstoelen.” De reacties varieerden van ‘Wat cool dat jullie dit doen’ tot ‘Goh, je moet er maar zin in hebben’. Zin hebben we zeker, al lange tijd dromen we van een eigen camper om daarmee lekker het vrije leven te leiden. September 2013 is het zo ver. Een maiden trip van bijna vier weken toeren in Frankrijk en Spanje, surfplanken op het dak, op zoek naar golven en mooie plekken.

We kiezen voor de avond en de nacht om het langste stuk richting Midden-Frankrijk te rijden, want als we iets over Raf hebben geleerd is dat hij ’s avonds en ’s nachts bijzonder goed slaapt. En zeker in de auto, op het ritmische gebrom van de motor. We zijn dan ook de stad nog niet uit of hij slaapt. Net voor middennacht moet ik ‘m wakker maken voor zijn laatste voeding. Wat heerlijk praktisch dat ik borstvoeding geef, denk ik aan het begin van de vakantie. Een paar uur later zijn we allebei gaar en rijden we de camper voorbij Parijs naar een groot benzinestation en parkeren tussen andere campers. Best gek, dat we nu zomaar in de auto slapen. We hebben een heel kleine camper, dus we moeten veel ombouwen. Zeker die eerste nacht gaat dat nog onwennig. Om zeven uur wordt ons klokje wakker en na het ontbijt rijden we snel weer vrolijk verder. Jee, wat gaat dat soepel! Maar aan het einde van de ochtend is voor Raf de lol eraf en weten we dat we de auto uit moeten. Voorbij Bordeaux aan de kust vinden we de eerste camping in Lacanau. “Well done”, feliciteren we elkaar.

Ieder zijn ding

Grappig, hoe snel het nomadenbestaan went en hoe snel we een taakverdeling in en rond de camper hebben. Het is wat traditioneel, maar het werkt het beste als we allebei onze eigen verantwoordelijkheid hebben. In ons geval is dat: Gijs zorgt voor de camper en ik voor de baby. De feministe in mij protesteert nog even, maar praktisch gezien is dit toch echt het handigst, want ik geef om de vier uur borstvoeding. En Gijs heeft bedacht welk opbergvakje waarvoor bestemd is en ik merk dat ik dat lekker aan hem moet laten. Dus hij bouwt telkens de camper om van rij- naar woon- naar slaapindeling en bovendien kookt hij bijna elke dag. Ondertussen heb ik mijn handen vrij voor Raf.

In tegenstelling tot het strakke voedingsschema, nemen we het met slapen overdag niet zo nauw. Raf is vanaf zijn geboorte geen overdag-slaper geweest. Ja, ’s ochtends tot tien uur en ’s middags een dutje, maar veel meer heeft hij niet nodig. Dat geeft ons de vrijheid om overdag veel te doen. Op het strand zitten of door stadjes wandelen. En we hebben zijn bedje natuurlijk overal bij ons, dus als hij moe wordt kan hij gelijk gaan slapen. Autorijden in de middag is er niet bij, daar gaat hij erg van protesteren. De paar keer dat we het toch proberen, omdat we een mooie surfspot willen bereiken, kijken we elkaar schuldbewust aan: “Dit zouden we echt niet meer moeten doen.”

Surfen

Op dag drie, als we in Zarautz in Spanje zijn, komen we op een strand waar prima surfcondities zijn voor ons beiden. Dan begint het stuivertje wisselen, want nu willen we beide het water in! Wie blijft er bij Raf? Ochtendsessies leveren sowieso nooit strijd op, want ik hoef ’s ochtends echt niet vroeg mijn bed uit om te surfen. Maar overdag blijkt er een complicerende factor bij te komen, want getijden houden geen rekening met borstvoeding. Als er net goede golven zijn door opkomend water én het is net etenstijd, heb ik dus gewoon pech. Dacht ik aan het begin van de vakantie nog dat het alleen maar handig was, die borstvoeding, nu leer ik ook de keerzijde kennen. Stiekem baal ik af en toe een beetje, maar toch weegt het niet op tegen alle voordelen van borstvoeding op reis. Ik surf ongeveer om de dag en daar ben ik voor deze eerste reis best tevreden mee.

Wild kamperen

Eenmaal uit de drukte van Zuid-Frankrijk en het eerste gedeelte in Noord-Spanje ontstaat er een enorme relaxtheid. We hoeven helemaal niets, alleen maar mooie stranden en surfplekken zoeken! We belanden in Berria, voorbij Bilbao, in een wat onherbergzaam gebied. De meeste inwoners van dit stadje zitten achter de hoge muren van de gevangenis El Dueso, die qua locatie meer weg heeft van een luxe resort. Dit prachtige fort staat aan de kust en vlak ernaast vinden we een parkeerplek direct aan het strand. Er staan nog twee campers, allebei van plan om daar de nacht door te brengen. Wij gaan overstag. Wild kamperen met een baby vonden we nog even een dingetje, want is dat wel verstandig? Maar de prachtige plek, het strand met de mooie golven, de andere campers en het gevoel van vrijheid dat opborrelt, trekken ons over de streep.

Als de nacht valt en Raf al lang in dromenland is, maakt het gevoel van euforie plaats voor spanning. Het is donker, er stopt af en toe een auto op de parkeerplaats. “Hoor jij die auto ook?’ Mijn fantasie slaat op hol. Uit die indrukwekkende gevangenis is toevallig vanavond iemand ontsnapt die geld nodig heeft en toeristen gaat beroven… We doen beiden geen oog dicht en om het uur spieken we door het gordijntje naar buiten. Het is een hobbel die we allebei moeten nemen, want een paar dagen later zijn we volleerde en relaxte wild kampeerders. Sterker nog, we willen niet eens meer naar een camping. Het is in dit gebied in het naseizoen overal toegestaan om met je camper te staan en als je aansluit bij een paar andere campers, dan is het ook veilig. We mijden vooralsnog de grote steden en populaire plekken en zoeken gezellige kleine dorpjes en stranden op. Dit is het inderdaad het vrije leven! Geen geordende camping van alle gemakken voorzien. We doen het gewoon met wat er is en eigenlijk heb je weinig nodig, zelfs met een baby. Plassen kan in de duinen, douchen bij douchepalen op het strand en Raf gaat in de afwasemmer in bad, het is dikke pret.

Speeltuintjes bouwen

Zodra we ergens zijn ‘gesetteld’ stallen we de boel uit. De schuifdeur en achterklep gaan open naar het mooiste zicht, we draaien de voorstoelen, klappen het tafeltje uit en dan moeten we natuurlijk nog een speelplek voor Raf maken. Hij speelt graag met een mobiel boven zijn hoofd en kan zich dan heel lang vermaken. Met spanbanden creëren we telkens knusse speelhoekjes, waar hij veilig en beschut kan spelen. Als het regent of koud is, speelt hij in de bus en als het zonnetje schijnt is hij lekker buiten.

Uitstapjes naar steden

Bijna vier weken lang trekken we langs de kust van Zuid-Frankrijk en Noord-Spanje met als hoogtepunt het idyllische Playa Vega, voorbij Ribadesella. Daar wanen we ons echt ‘Into the wild’ en ook al is de zee daar te ruw om te surfen, we blijven er wel een paar dagen hangen. Daarna keren we om, we hebben er nu 1.800 kilometer opzitten. Hoewel we veel aan de kust zijn te vinden, doen we op de terugweg wel een aantal steden aan. Zoals Santander, waar een, in het water ontmoette local, ons rondleidt en we gaan natuurlijk langs bij het wereldberoemde Guggenheim in Bilbao. In San Sebastiaan, een absolute must see, bezoeken we het drukke stadsstrand. Hier liggen zoveel surfers in het water dat we genoegen nemen met een eersterangs zitplaats op de kade om alle surfkunsten te aanschouwen. En we eten natuurlijk tapas in verschillende tapasbarretjes in de oude stad. Als laatste gaan we naar het mondaine Biarritz, de stad waar het golfsurfen in Europa begon. Terwijl we de laatste golven pakken en Raf met de Franse dames flirt, zien we de zon prachtig ondergaan. We zijn het er over eens, deze manier van reizen kunnen we makkelijk maanden volhouden. Volgend jaar!

Dit artikel is in 2014 verschenen in Viva Mama

Tags: