LandMet de camperRondreisSafariZimbabwe

Doemscenario: met een ziek kind in de bush

Sable Sands Hwange

Er zijn momenten deze reis dat ik me afvraag waarom we dit doen. Zo ook een paar weken geleden in Zimbabwe. We zouden voor het eerst een flink eind de bewoonde wereld uit en Finne werd ziek. Dat was het ergste doemscenario dat ik me vooraf kon indenken. And it was happening…

Na de heerlijke week rust (voor mij althans) in Harare, trokken we de bush in. Maar niet met een volledig gerust hart, want in de loop van de week ervoor ging Finne minder eten, af en toe spugen en op zaterdag kwam er koorts bij. Op zondag gingen we met hem naar de eerste hulp en (helaas of gelukkig) had hij weer opgezette amandelen. Gelukkig, omdat het niet ernstig is. Helaas, omdat het hem wel dwars zat en hij er van de dokter ook van alles voor moest slikken. En dat deed pijn en maakte dat hij meer ging spugen.

Naar Zimbabwe
Na drie uur vertraging komt er toch een vliegtuig...

Geen vliegtuig

Goed bevoorraad met medicijnen reisden we op maandag toch af naar Hwange National Park, want de klachten van amandelen kennen we inmiddels en gaan ook weer voorbij. De reisdag werd gelijk al beproeving, want het vliegtuig van 11.00 uur was kapot en om 14.30 uur werden we door een ander vliegtuig meegenomen naar Vic Falls. Zo’n lange wachttijd met kleine kinderen hakt erin en dat kwam er in het vliegtuig gezellig uit. Oké, dat was ook weer voorbij. In de auto naar het park spuugde Finne zichzelf en zijn stoel er helemaal onder, net nadat hij een fles had gedronken. Ik voelde de stress toeslaan, bij mij en bij Gijs. “Wat wordt dit?” vroegen we ons af. We hobbelden over de laatste kilometers zandweg en kwamen bij Sable Sands, de prachtige safarilodge van Marleen Post en Bryan Sabeta.

Tranen

Het was net donker, we zagen dus niet waar we terecht waren gekomen, maar het voelde als een warm bad. Super aardige gastheer en –vrouw, zingende mensen, een vuur en heerlijke maaltijd. Finne at een beetje avondeten, was erg nieuwsgierig naar alles om zich heen en Raf vond gelijk een vriendje voor de komende week. Tranen sprongen me in mijn ogen. Hier zaten we goed. We raadpleegden een bevriende arts in Nederland en besloten op haar advies de druk op Finne’s eten en medicatie af te halen. We lieten de antibioticum waar hij zo van moest spugen staan en zorgden dat hij in ieder geval vocht, ORS en paracetamol binnenkreeg.

Sprookjesbush

De volgende ochtend zagen we waar we waren beland: in een prachtig bushgebied op de rand van Hwange National Park, sprookjesachtige rondavels met rieten daken rondom een zwembad waar we ook kikkers vinden (dus schoon water) en waar ’s nachts de olifanten komen drinken. Een open restaurant area met uitzicht op de waterhole een eindje verderop in het open landschap. Op dinsdag kwam er gelijk al een kudde met veertig olifanten om te drinken en te badderen. En fijne staf die echt met alles voor ons klaarstond. Maar de kracht zat ‘m vooral in het concept ‘doe alsof je thuis bent’. Dat hebben Marleen en Brian heel bewust doorgevoerd in hun bedrijf.

Finne’s herstel

Ondanks de heerlijke plek kon ik de eerste twee dagen nog niet volledig genieten, omdat Finne die dagen nodig had om weer op te krabbelen. De Sunrise Safari van woensdagochtend liet ik op het allerlaatste moment schieten, ondanks dat oppas Judith (Nederlandse die ook te gast was) zich om 6.00 uur ’s ochtends aanbood. Gijs en Ed spotten bijzondere dieren die ochtend, namelijk een troep leeuwen met jongen, de toekan en de visarend. Maar gelukkig hebben we de foto’s nog.

Die avond at Finne ineens een normale hoeveelheid eten, terwijl Brian de Babyfluisteraar hem prachtig afleidde tijdens het eten, heel fijn (op foto bovenaan staat trouwens de bardame Rebecca met Finne). Op donderdagochtend werd Finne stralend wakker. Dit was dan ook de dag dat ik er toch op uit ging om een vrouwenproject te bezoeken, waar ze van gerecycled glas kralen maken. En tijdens het afscheid op vrijdag voelden we ons zo verwant met de mensen van Sable Sands, dat het niet eens voelde als afscheid. Hier komen wij vast nog eens terug. Met twee lachende kinderen reden we terug naar de bewoonde wereld. De hobbel was genomen.

 

 

Tags: